زنی جگر گوشه ی خود را برسر ر اه می گذارد.

نیمی از شب میگذشت و خواب را

ره نمی افتاد در چشم ترم

جانم از دردی شررزا میگداخت

خارو سوزن بود گفتت بسترم!

بر سرشکم درد و غم می بست راه

میشکست اندر گلو فریاد من

بی خبر از رنج مادر!خفته بود

در کنارم کودک نوزاد من.

خیره گشتم لحظه ای بر چهره اش

بر لب و بر گونه و سیمای او.

نقش یاران را کشیدم در خیال

تا مگر یابم یکی مانای او!

شرمگین با خویش گفتم زیر لب:

«با چه کس گویم که این فرزند توست؟»

گر ِبه دامان محبت گیرمش!

همچو خود آلوده دامانش کنم

ننگ را بهتر که پنهانش کنم...

با چنین اندیشه ها برخاستم

جامه و قنداق نوپوشاندمش

بوسه ای بر چهر بی رنگش زدم

زان سپس با نام«مینا»خواندمش!

ساعتی بگذشت و خود را یافتم

در گذرگاهی و درپشت دری.

شسته روی چون گل فرزند را

با سرشک گرم چشمان تری.

از صدای پای سنگینی فتاد

لرزه بر اندام من!سیماب وار.

طفل را افکندم و بگریختم

دل پر از غم شانه ها خالی ز بار.

روز دیگر کودکی بارش خبر

می کشد از عمق جان فریاد را

داد میزد«آی!فوق العاده-آی!-

خوردن سگ! کودک نوزاد را...»

                                                                                                     «سیمین بهبهانی»